عزيزم غصّه نخور زندگی با ماست

كوه بايد شد و ماند ... رود بايد شد و رفت ... دشت بايد شد و خواند .

 در من اين جلوه ي اندوه ز چيست ؟ ... در تو اين قصه ي پرهيز - كه چه ؟ ... در من اين شعله ي عصيان نياز ... در تو د مسردي پاييز - كه چه ؟ ...حرف بايد زد ! ...  درد را بايد گفت !

 سخن از مهر من و جور تو نيست ... سخن از متلاشي شدن دوستي است ... و عبث بودن پندار سرور آ ور مهر .

 آشنايي با شور ؟ .... و جدايي با درد ؟ ... ونشستن در بهت فراموشي - يا غرق غرور ؟

سينه ام آيينه اي ست ، با غباري از غم ... تو به لبخندي از اين آيينه بزداي غبار .

با تو اكنون چه فراموشيها ...  با من اكنون چه نشستنها ...  خاموشي هاست .

تو مپندار كه خاموشي من ، هست برهان فراموشي من .

                                                                    (مصدق)

بزرگ بود

و از اهالی امروز

و با تمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید.

صداش

به شکل حزن پریشان واقعیت بود

و پلک هاش

مسیر نبض عناصر را

به ما نشان می داد.

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را

ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند

به شکل خلوت خود بود

و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را

برای آئینه تفسیر کرد

و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود.

و او به سبک درخت میان عافیت نور منتشر شد...

همیشه کودکی باد را صدا می کرد

به چفت آب گره می زد

برای ما یک شب

سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا کرد

که ما به عاطفهء سطح خاک دست کشیدیم

و مثل لهجه یک سطل آب تازه شدیم

و بارها دیدیم

که با چقدر سبد

برای چیدن یک خوشه بشارت رفت.

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

««««و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم....!»»»

**********************************************

می نوازم یادت را...

                         رد پای تو هنوز مانده بر روی غروب لحظات....

                                                                                     تو نرفتی زینجا

                                                                                                        یاد تو پر شده در خاطره ها .....

                                                                           ***********************************************

در من شك لانه كرده بود

دستهاي تو چون چشمه يي به سوي من جاري شد و من تازه شدم ... من يقين كردم ... و لبخند آن زماني ، به لبهايم برگشت

چشمهاي تو با من بود ... ومن چشمهايم را بستم ... چرا كه دستهاي تو اطمينان بخش بود

بدي ، تاريكي ست ... شب ها جنايتكارند ... اي دلاويز من اي يقين ! من با بدي قهرم ... وتورا بسان روزي بزرگ ... آواز مي خوانم 

صدايت مي زنم ... گوش بده ... قلبم صدايت مي زند . شب گرداگردم حصار كشيده است ... ومن به تو نگاه مي كنم ... از پنجره هاي دلم به ستاره هايت نگاه مي كنم ... چرا كه هر ستاره آفتابي است 

من آفتاب را باور دارم ... من دريا را باور دارم ... و چشم هاي تو سر چشمه ي درياهاست 

در ميان من و تو فاصله هاست ... گاه مي انديشم ... مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري!... تو توانايي بخشش داري .

دستهاي تو توانايي آن را دارد ... كه مرا زندگاني بخشد ... چشم هاي تو به من مي بخشد ... شور عشق و مستي ... و تو چون مصرع شعري زيبا ... سطر بر جسته اي از زندگي من هستي ...

 دفتر عمر مرا ...  با وجود تو شكوهي ديگر ... رونقي ديگر هست ... مي تواني تو به من ... زندگاني بخشي ... يا بگيري از من ... آنچه را مي بخشي.

بي تو من چيستم ؟ ابر اندوه ... بي تو سرگردانتر از پژواكم در كوه ... گرد بادم در دشت ... برگ پاييزم در پنجه ي باد ... بي تو سرگردان تر از نسيم سحرم ... بي تو ... اشكم - دردم - آهم ... آشيان برده ز ياد ... بي تو خاكستر سردم ... خاموش ...

 نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق ... نه مرا بر لب ، بانگ شادي ... بي تو وحشت هر زمان مي دردم ... بي تو احساس من از زندگي بي بنياد ... كاستن ... كاهيدن ... كاهش جانم ... كم كم ... چه كسي خواهد ديد ، مردنم را بي تو ؟ بي تو مردم ... مردم.

چه كسي باور كرد ... جنگل جان مرا ... آتش عشق تو خاكستر كرد؟

                                                                         ( مصدق)

نه عشق و دلبستگیه

نه قصهءگسستنه

نه حرف پیوستگیه

عادت و عشق و عاطفه

هر چه لغت تو عالمه

برای حس من و تو

 یه اسم گنگ و مبهمه

تو این روزای بی کسی

اگه به دادم نرسی

یه روز می یای که دیر شده

نمونده از من نفسی

خواستن تو برای من

فراتر از زوح و تنه

راز همیشگی شدن

همیشه از تو گفتنه

اگر تو مهلتم بدی

مهلت مرگو نمی خوام

با تو به قصه می رسم

همراه لحظه ها  می یام

همیشه عاجزه کلام

از گفتن معنی ناب

هیچ عاشقی عاشقی رو

یاد نگرفته از کتاب

می دوونی دلم می خواست راحت تر از این احساسمو بگم اما نمی شه.یعنی اگه فاصلمون اینقدر نبود شاید راحت تر حرف می زدم.امان از این فاصله ها. تمام اوونایی که این نوشته هارو می خوونن خیال می کنن واسه خودم می نویسم اما تو خوب می دوونی که واسه تو می نویسم و واسهءخودم پاره می کنم تا یه روز یه جا باز.....................